Er was eens een meisje die begon met haar gezonde levensstijl op internet te posten. Instagram, Facebook, YouTube, je kon je digitale kont nog niet keren of je zag weer een uber gezonde maaltijd of een sixpack waar menig mens alleen maar van kan dromen. Geen idee wie ermee begonnen is, maar sinds dien staat het internet er kapot vol mee. Inspirerende teksten, motiverende verhalen en geloofwaardige resultaten worden iedere dag door de halve wereld (althans, zo lijkt het) gedeeld om te laten zien hoe fanatiek bezig we zijn. Ook ik heb een tijd lang meegedaan aan deze hype. Want dat mogen we ondertussen wel zo noemen, een uit de hand gelopen hobby waarmee mensen nu hun dagelijkse gluten-en-suikervrije-zout arme boterham mee verdienen. Ik was er echt klaar mee. En daarom lees je hier mijn ode aan de non fitgirls.
Ik kan het ook de ode aan de power vrouwen noemen, maar dat vond ik zo vernederlandst. Een paar jaar geleden (3 jaar en een beetje) begon ik ilovefitnessnews.nl. Een uitlaatklep om mensen van een stukje kennis te voorzien. Niet om regels of wetten te dicteren, maar om mijn mening en ervaringen een bron van kennis te laten zijn. Voor iedere idioot die toevallig op deze pagina terecht komt zeg maar. De website groeide uit naar een gezellig platform waar ik geregeld allerlei onderwerpen aanbrak, veelal food & fitness gerelateerd. Omdat je zo bezig bent met deze wereld is het onvermijdelijk dat je er op een gegeven moment in gezogen wordt en je jezelf kan verdrinken in de instructie, kook, tips en tricks video’s. Ze worden namelijk toch met 1000’en tegelijk dagelijks geupload.
Steeds meer fitgirls kwam ik tegen, ieder met een indrukwekkend social media account, de éne nog inspirerender dan de ander. Naast de haast moordende foodporn werd ik steeds bewuster van mijn eigen levenststijl. Ik was een trouwe gymganger, telde mijn macro’s en ging graag in discussie met Sonja Bakker aanhangers, want ik wist het toch wel beter. Zonder ervan bewust te zijn werd ik steeds strenger voor mezelf, raakte in paniek als ik niet genoeg eiwitten gegeten had en baalde wanneer ik te laat van werk af kwam en zo legday moest skippen. Niet dat dat me tegen hield, ik ging in dat geval thuis wel aan de slag.

Totdat ik het op een onwillekeurige dag echt he-le-maal zat was. Fuck de gym, fuck het eetschema en fuck alles wat hypocriet gedrag vertoond op internet. Het was allemaal te veel. Gezeik over eten, zelfde verhalen in de sportschool, betweterig gedrag en de concurrerende Fitgirls kwamen m’n strot uit.

Deze omslag kon je merken aan alles. De website telde minder posten per week, mijn social media veranderde naar alles behalve Fitgirl achtige berichten en de sportschool werd nog maar nauwelijks bezocht. En ik vond het prima. Ik mistte diepgang, verlangde naar de ”rest van het leven” en snakte naar een zorgeloosheid waarin ik ongegeneerd en zonder schuldgevoel kon eten. Laat ik duidelijk zijn; ik át niet weinig, ik maakte me juist zorgen als ik niet genoeg gegeten had op een dag, maar ik was teveel bezig met alles. Het eten, het sporten, het lezen, het innemen van populaire standpunten. Dat was ook de reden dat ik ondertussen al 2 maand niet naar de sportschool ben geweest en mealpreppen niets meer is dan het smeren van mijn heerlijke boterham met kaas. Maar god wat kan ik hiervan genieten.

Je merkt pas hoe ”bezig” je bent in je hoofd met dit hele leventje wanneer je acuut de handrem aantrekt en een 360graden draai maakt.

Maar nu dan, zul je denken. Nu de spieren minder zichtbaar zijn, ik zonder zorgen regelmatig genieten kan van een heerlijk taartje haal ik opgelucht adem. Als je me twee jaar geleden gevraagd zou hebben om mee te gaan naar een les yoga had ik je uitgelachen. Maar tegenwoordig zit het in mijn dagelijkse routine en heeft dit toch wel meer gedaan dan ik had verwacht. Misschien moet ik het op deze manier verklaren; de mentale gezondheid heeft de achterstand weer ingehaald. Plus een klein beetje. En daarom dus mijn ode aan de non fit girls.
Juich je dan de niet sportieve, ongezonde meiden toe die niets anders doen dan netflixen en wijn achterover tikken, ook op een willekeurige doordeweekse avond? Nee! Maar juist de vrouwen die het niet nodig vinden om ieder moment van de dag, 7 dagen per week tot in perfectie te leven en die zichzelf accepteren. Die geen genoegen nemen, altijd streven naar verbetering maar zich wel bewust zijn van het leven in het algemeen. Vrouwen die gerust een taartje eten, of een pizza bestellen op een gezellige vrijdagavond en daar geen drama van maken. Vrouwen die sporten omdat ze zich daar goed door voelen, niet om onpersoonlijke doelen na te streven of grenzen doorbreken en daar ondertussen kapot aan gaan.
Van die bikkels die geen foto als bewijs nodig hebben om hun prestaties te laten zien, maar die je van het gezicht kan aflezen. Vrouwen die geen belachelijk dure abonnementen afsluiten en in paniek raken als ze 1 mandarijntje teveel eten dan hun eetschema toelaat. Ouderwets gezonde vrouwen die nuchter staan in het leven en zich druk maken over belangrijkere zaken. Dat soort vrouwen juich ik aan. Want die inspireren soortgenoten veel meer dan de zoveelste fitchick online.
Check dit fragment uit de aflevering Zondag met Lubach, wellicht voor jou ook een eye-opener.

 

 

Bron uitlichtende afbeelding